Hydroterapia

hydro header
Udostępnij  

Według definicji zawartej w Konstytucji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zdrowie jest „stanem zupełnej pomyślności fizycznej, umysłowej i społecznej, a nie jedynie brakiem choroby lub ułomności”. Zawarcie pojęcia pomyślności fizycznej, czyli samopoczucia, w definicji zdrowia odzwierciedla odejście od zajmowania się zdrowiem w najwęższym tego słowa znaczeniu na rzecz uwzględnienia wszelkich możliwości mogących skutkować poprawą samopoczucia. Codzienny stres wynikający z ogromnego tempa życia skłania nas do poszukiwania wewnętrznego spokoju. Nie od dziś wiadomo, że – chcąc poprawić jakość swojego życia – musimy być w zgodzie z samymi sobą i otaczającym nas światem. Liczne badania dowiodły, że aktywność fizyczna przyczynia się do złagodzenia stresu i poprawy stanu umysłowego. Wysiłek angażujący mięśnie wywołuje w organizmie reakcje skutkujące wydzielaniem substancji inicjujących procesy poprawiające nasze fizyczne i psychiczne samopoczucie.

Innym sposobem na jego poprawę jest dbanie o siebie, na przykład poprzez ciepłą kąpiel. Zanurzenie ciała w gorącej wodzie to jeden z najstarszych znanych ludzkości sposobów na odprężenie się i odzyskanie dobrego samopoczucia. Choć takie kwestie jak parametry kąpieli (czas trwania, temperatura itp.), pochodzenie wody (źródlana lub nie) oraz sposób, w jaki bierzemy kąpiel mogą się różnić, jest kilka „zasad”, dzięki którym kontakt z ciepłą wodą przyniesie pożądany skutek. Istnieje nawet odrębny dział fizjoterapii, nazywany balneoterapią, zajmujący się korzyściami stosowania różnych zabiegów wykorzystujących wodę, m.in. hydroterapii (czyli masażu za pomocą strumieni wody emitowanych pod określonym ciśnieniem).

Od czasów Hipokratesa (ojca medycyny) i starożytnych Rzymian przez średniowiecze aż po współczesność woda jest wykorzystywana w jej najprostszej formie. W czasach rzymskich Liwiusz napisał: „Aqua, omnium rerum vilissima” – woda, najskromniejsza ze wszystkich rzeczy. Użycie wody o różnych właściwościach, np. wody mineralnej do picia albo do kąpieli, od dawna jest zalecane jako środek łagodzący lub leczący rozmaite, zwłaszcza przewlekłe, choroby i dolegliwości, takie jak choroby skóry i tkanek miękkich, problemy trawienne i związane z przyjmowaniem pożywienia, podagra, reumatyzm, zaparcia i choroby wątroby.

W większości krajów kąpiele lecznicze stosowano od niepamiętnych czasów. Starożytni Egipcjanie, Żydzi, Grecy i Rzymianie wykorzystywali wodę podczas ważnych obrzędów religijnych – miała ona oczyszczać ciało, a także – symbolicznie – duszę. Opowieści o ludziach, którzy – wierząc w leczniczą moc wody – próbowali pozbyć się fizycznych i duchowych przypadłości, pochodzą z różnych stref klimatycznych i regionów świata. Chrzest, będący w tradycji judeochrześcijańskiej aktem oczyszczenia, także wymaga użycia wody.

W średniowiecznej Europie dużą popularnością cieszyły się rosyjskie łaźnie parowe (banie), w których wnętrze pomieszczenia nagrzewano za pomocą nasyconej pary wodnej. Modne były także łaźnie rzymskie wykorzystujące gorące, suche powietrze. Ze względu na różną specyfikę te dwa rodzaje łaźni istniały jednocześnie i zachowały swoją odrębność.

Powoli na całym świecie zaczęto budować obiekty przypominające saunę, której także przypisywano dobroczynne działanie. Wielu norweskich lekarzy uważało na przykład, że kąpiele w saunie mogą zapobiec rozwojowi różnych chorób zakaźnych.

S.F. Milligan (1889 r.) opisał zjawisko wykorzystywania łaźni irlandzkich w Irlandii do leczenia reumatyzmu.

Do wzrostu popularności łaźni irlandzkich w Europie Środkowej przyczynił się irlandzki lekarz o nazwisku Barter. W łaźniach tego typu do komory parowej, w której panowała temperatura 50–55°C, wprowadzano nietworzącą mgły niskonasyconą parę wodną. Temperaturę obniżano za pomocą natrysków lub poprzez zanurzenie całego ciała w wodzie. Obecnie łaźnie tego typu w zasadzie nie istnieją.

W 1799 roku anglik W. Toog, członek Imperialnej Akademii Nauk w Petersburgu, przekonywał, że korzystanie z łaźni rosyjskich pozwala zapobiegać rozwojowi różnych chorób. Wierzył ponadto, że niewielka liczba zachorowań, dobre zdrowie psychiczne i fizyczne oraz długa średnia długość życia Rosjan to zasługa korzystania z łaźni rosyjskich.

Niektóre afrykańskie plemiona leczyły dolegliwości w łaźniach parowych. W Japonii popularne było korzystanie z łaźni parowych Kamaburo w celu wspomagania leczenia różnych urazów, chorób skóry, problemów trawiennych, artretyzmu i reumatyzmu. Podobny skutek przynosiły wizyty w używanej od tysiąca lat łaźni Ishiburo. W pobliżu Nagasaki znaleziono wytyczne dotyczące tego typu kąpieli oraz informacje o możliwych efektach ubocznych – z takich łaźni nie mogły korzystać osoby cierpiące na choroby weneryczne, epilepsję i trąd. Wewnątrz łaźni pacjentów przygotowywano przez pierwsze 3 - 4 dni, bardzo dokładnie wykonując akupunkturę. Zgodnie z zaleceniami kąpiel trzeba było powtarzać co 10 dni. W łaźni obowiązywał zakaz jedzenia, picia, hałasowania, oddawania moczu i odbywania stosunków seksualnych. Kąpiel pomagała utrzymać odpowiedni poziom higieny, zapobiegać chorobom oraz leczyć siedem dolegliwości skórnych.

Eskimosi z Alaski byli przekonani, że łaźnie parowe pomagają nie tylko dbać o higienę, ale też łagodzą różne dolegliwości, m.in. choroby mięśni.

Plemiona indiańskie z Ameryki Środkowej korzystały z łaźni parowej Temazcal, opracowanej przez starożytnych Majów. Kąpiele były stosowane nie tylko w celu utrzymania higieny, ale też do leczenia reumatyzmu, chorób skóry i innych dolegliwości. Współcześni lekarze również zalecają kąpiel Temazcal, także w połączeniu z wyciągami roślinnymi i innymi składnikami mającymi korzystne działanie po odparowaniu.

Do niedawna termin „hydrologia” odnosił się do zabiegów medycznych i leczniczych z wykorzystaniem wody. Pewien czas temu został on jednak zastąpiony bardziej konkretnymi i odpowiednimi wyrażeniami, takimi jak hydrologia, balneologia, krenoterapia i talasoterapia (leczenie z wykorzystaniem morza), opisującymi wykorzystanie wody zmineralizowanej i niezmineralizowanej do leczenia chorób wewnętrznych i zewnętrznych. Ogólnie rzecz biorąc, hydroterapia polega na wykorzystaniu wody do celów leczniczych, bez rozróżnienia na leczenie poprzez picie wody i kąpiele lecznicze; leczenie przy użyciu wody wyłącznie do kąpieli nazywa się balneoterapią lub balneologią. Z kolei talasoterapia to stosowanie kąpieli w wodzie morskiej.

Wanny z hydromasażem Jacuzzi>
Hot Tub
Łazienki z Jacuzzi>
Bathroom
Punkty sprzedaży>